Chory leczony żywieniem dojelitowym w warunkach domowych to osoba niewymagająca dalszej hospitalizacji, której stan zdrowia umożliwia bezpieczne leczenie w warunkach domowych bez konieczności stałej kontroli i całodobowej obserwacji. Jednak brak możliwości wystarczającego karmienia drogą naturalną powoduje, że chory wymaga całkowitego lub uzupełniającego podawania substancji odżywczych drogą sprawnie działających odcinków przewodu pokarmowego.

Osoba żywiona dojelitowo w warunkach domowych otrzymuje mieszaninę białek, tłuszczów, węglowodanów, elektrolitów, witamin, pierwiastków śladowych i wody, przy użyciu diet innych niż naturalne, w sposób inny niż doustnie, np. przetoka odżywcza lub zgłębnik.

Żywienie dojelitowe w warunkach domowych prowadzą specjalistyczne ośrodki w całej Polsce, które zapewniają choremu kompleksowa opiekę, wynikającą z choroby podstawowej i prowadzonego leczenia, obejmującą:

• przygotowanie chorego do leczenia w warunkach domowych (przeszkolenie chorego lub opiekuna w zakresie zasad leczenia)
• dobranie odpowiedniego programu leczenia zapewniającego stabilny stan metaboliczny chorego
• zapewnienie ciągłego kontaktu z chorym
• program badań kontrolnych
• program wizyt kontrolnych, obejmujący badanie lekarskie, wypisanie recepty, pobranie krwi, ocenę stanu odżywienie oraz wypełnienie karty kontrolnej przebiegu leczenia (średnio 1 raz na 2 miesiące).
• dostarczanie preparatów, sprzętu i niezbędnych środków opatrunkowych do domu chorego
• hospitalizację w przypadku podejrzenia lub wystąpienia powikłań oraz innych wskazań, wymagających leczenia szpitalnego.

Aby pacjent mógł skorzystać z bezpłatnego żywienia dojelitowego w warunkach musi posiadać:

• sztuczny dostęp do przewodu pokarmowego (sonda, gastrostomia, jejunostomia)
• skierowanie do leczenia żywieniowego w warunkach domowych wystawione przez lekarza z oddziału szpitalnego, na którym przebywał
• informację na karcie wypisowej dotyczącą dalszego leczenia żywieniowego (dietami przemysłowymi)
• przewód pokarmowy sprawny na tyle, aby możliwe było podanie co najmniej 1000 kcal drogą przewodu pokarmowego (lub co najmniej 50% dziennego zapotrzebowania energetycznego u dzieci)

Chorzy wymagający żywienia dojelitowego w domu to przede wszystkim ci chorzy, którzy mają zaburzenia połykania lub niedrożność w górnym odcinku przewodu pokarmowego (z powodu np. udaru, stwardnienia zanikowego bocznego, miastenii i zespołów miastenicznych, miopatii, polineuropatii, choroby Parkinsona, choroby Alzheimera i innych zespołów otępniennych, stwardnienia rozsianego, mózgowego porażenia dziecięcego). Do częstych wskazań należą choroby nowotworowe, a także przewlekłe zapalenie trzustki, następstwa leczenia ostrego zapalenia trzustki, mukowiscydoza, choroby zapalne jelit zwłaszcza choroba Leśniewskiego - Crohna, przygotowania do operacji oraz leczenia powikłań chirurgicznych, jak również niepowściągliwe wymioty ciężarnych . Żywienie dojelitowe w warunkach domowych można stosować również u pacjentów paliatywnych przebywających w ośrodkach opieki paliatywnej i hospicyjnej.

Przygotowano na podstawie:

1. "Standardy żywienia pozajelitowego i żywienia dojelitowego" PZWL
2. Zarządzenie Nr 68/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 3 listopada 200 r oraz Załącznika nr 4 do Zarządzenia Nr 68/2009/DSOZ - dostępne na naszej stronie w zakładce REGULACJE NFZ/ŻYWIENIE DOJELITOWE W WARUNKACH DOMOWYCH
3. Postępy żywienia Klinicznego, PZWL, nr 1/2006